Poterium spinosum, L.

Κοινή ονομασία: Σαρκοποτήριο το ακανθώδες, αστοιβή, αφάνα, Αστοιβίδα, Κοκκιναστουβιά, Πίσουρο, Αχυροστοιβάδα, Pricky Burnet, Thorny Burnet, Brushwood.

Οικογένεια: Rosaceae

Συνώνυμα: Pimpinella spinosa (L.) Gaertn. - Sanguisorba spinosa (L.) Bertol. - Sarcopoterium spinosum (L.) Spach

Περιγραφή: Είναι ένας πολυετής χαμηλός, πυκνός και σφαιρικός, πολύκλαδος και ακανθωτός θάμνος έως 60 εκατοστά. Ο βλαστός στην αρχή είναι τριχωτός και αργότερα τα κλαδιά καταλήγουν σε δίχρωμα και χωρίς φύλλα αγκάθια. Τα φύλλα σύνθετα περιτόλυκτα, με 9-15 ωοειδή φυλλάρια (4-6 mm), γυαλιστερά, με λευκό χνούδι στην κάτω πλευρά και γυριστά περιθώρια. Τα άνθη είναι μονογενή, πρασινωπά, σε επιμήκεις ή σφαιροειδής κεφαλές. Στο πάνω μέρος του κεφαλιού είναι θηλυκά και έχουν φτερωτό ρόδινο ή κόκκινο στίγμα. Τα χαμηλότερα από αυτά είναι αρσενικά με πολλούς κίτρινους (10-30) προεξέχοντες στήμονες τα πέταλα απουσιάζουν. Άνθιση Φεβρουάριο έως Απρίλιο. Καρποί μικροί, κόκκινοι και σαρκώδεις.

Βιότοπος: Ασβεστολιθικά ξηρά, φτωχά, άγονα και βραχώδη εδάφη , ακαλλιέργητα χωράφια, έως 500 μέτρα υψόμετρο.

Εξάπλωση - Καταγωγή: Φυτό με περιορισμένη εμβέλεια στις ακτές της Μεσογείου.

Πληροφορίες: Χαρακτηριστικός θάμνος των φρυγανικών οικοσυστημάτων της Ελλάδας.

Ο εποχιακός διμορφισμός των φύλλων του, (μικρά φύλλα το καλοκαίρι, μεγάλα το χειμώνα) επιτρέπει στο φυτό να επιβιώνει σε ξηρό και θερμό περιβάλλον. Αυτό αναφέρεται ως στρατηγική της διαφυγής από την ακραία υδατική καταπόνηση.

 Ολόκληρος ο θάμνος χρησιμοποιείται ως καύσιμο, για την κατασκευή φραχτών και για την κατασκευή σκούπας. Μία από τις πιο αναφερόμενες φαρμακευτικές ενδείξεις είναι η χρήση του φλοιού της ρίζας κατά του διαβήτη. Ο συνδυασμός της κλωνικής και σεξουαλικής αναπαραγωγής του φυτού συμβάλλει στη μακροχρόνια επιβίωση και κυριαρχία του.

Το εκχύλισμα του φυτού, έχει αποτελέσματα που μιμούνται εκείνα της ινσουλίνης και παρέχουν τη βάση για την αντιδιαβητική δραστηριότητα του εκχυλίσματος.

Smirin P 1, Taler D , Abitbol G, Brutman-Barazani T, Kerem Z, Sampson SR, Rosenzweig T. 2010. Sarcopoterium spinosum extract as an antidiabetic agent: in vitro and in vivo study. J Ethnopharmacol. May 4;129(1):10-7. doi: 10.1016/j.jep.2010.02.021. Epub 2010 Feb 26.

0

Aremonia agrimonoides, (L.) DC.

Κοινή ονομασία: Αρεμονία η αγριμονιοειδής

Οικογένεια: Rosaceae

Συνώνυμα: Agrimonia agrimonoides L. - Agrimonoides stenantha (Lehm.) O. Schwarz - Amonia agrimonoides (L.) Nestl. - Potentilla stenantha Lehm. - Spallanzania agrimonoides (L.) Pollini

Περιγραφή: Χαμηλή πολυετής πόα με βλαστό 5-35 εκατοστά., Φύλλα μακρόμισχα, σύνθετα με 2-3 ζεύγη φυλλαρίων που σχηματίζουν ρόδακα στη βάση. Φύλλα βλαστού κατ’ εναλλαγή, συχνά 3-μερή, με φυλλάρια αντωοειδή, πριονωτά οδοντωτά. Τα άνθη κίτρινα σε ομάδες τρία έως πέντε με πέντε πέταλα, και κίτρινους στήμονες. Τα καρπόφυλλα και τα αχαίνια είναι έγκλειστα στο υπάνθιο η παρουσία του ποίου είναι χαρακτηριστική στην Αρεμόνια. Ανθίζει Μάιο έως Ιούνιο.

Βιότοπος: Σε λιβάδια, ξέφωτα δασών ή με αραιή κάλυψη υγρές γενικά τοποθεσίες από 600 έως 2000 μέτρα υψόμετρο.

Εξάπλωση - Καταγωγή: Φυτό της ανατολικής Ευρώπης επεκτεινόμενο έως την βόρεια Ανατολία.

Πληροφορίες: Συγγενές με την Agrimonia διαφέρει μόνο από την ύπαρξη επικαλυκίου.

0

Agrimonia eupatoria, L.

Κοινή ονομασία: Αγριμόνια η ευπατόρια, ασπροξάνη, αγριμαία, ασπροζάκι, φωνόχορτο, αγριμόνιο, Church steeples, Agrimony.

Οικογένεια: Rosaceae

Συνώνυμα: Agrimonia vulgaris Gray - Agrimonia eupatoria var. ochroleuca Ostenf. - Agrimonia odorata - Agrimonia eupatoria subsp. Eupatoria - Agrimonia eupatoria subsp. grandis (C.A. Mey.) Bornm.

Περιγραφή: Είναι πολυετές ποώδες φυτό, με ισχυρή ξυλώδη βάση και απλό, τριχωτό βλαστό, που μπορεί να φτάσει το ένα μέτρο σε ύψος, αλλά συνήθως δεν υπερβαίνει τα 60 εκατοστά. Κατά το πρώτο έτος της ζωής, το φυτό παράγει μόνο μια βασική ροζέτα, στη συνέχεια, με την εμφάνιση του στελέχους, εμφανίζονται τα φύλλα στο κάτω μέρος του βλαστού. Τα φύλλα είναι πυκνά στη βάση και αραιά προς τα πάνω. Είναι έμμισχα, αμβλέως αντιλογχοειδή, πτεροειδή με καλά ανεπτυγμένα παράφυλλα και 7-11 φυλλάρια εναλλασσόμενα με μικρότερα. Τα φυλλάρια είναι ελαφρά οδοντωτά με τρίχες στο κάτω μέρος. Η ταξιανθία είναι στενός μακρύς χαλαρός βότρυς. Τα άνθη είναι μικρά χρυσοκίτρινα, με πέντε εύπτωτα πέταλα, αντωοειδή-ελλειπτικά, με κοντούς μίσχους. Ο καρπός είναι πόμη, ξυλώδης, κρεμαστός, με αυλάκια, τρίχες και αγκιστροειδείς σμήριγγες. Ανθίζει από τον Ιούνιο έως το Σεπτέμβριο.

Βιότοπος: Προτιμά ανοιχτές, καλά στραγγιζόμενες, ξηρές θέσεις, λιβάδια, ακαλλιέργητες περιοχές, ηλιόλουστα μέρη έως τα 1500 μέτρα.

Εξάπλωση - Καταγωγή: Ευρασιατικό είδος κοινό στη Βαλκανική έως τον Καύκασο και την Αρμενία με εξάπλωση σε όλη την Ελλάδα και σε όλες σχεδόν τις περιοχές του κόσμου, αλλά με σημαντικά κενά.

Πληροφορίες: Το όνομα του φυτού δόθηκε από το Διοσκορίδη προς τιμήν του τελευταίου βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη Ευπάτορα.

Κάποια από τα κύρια δραστικά συστατικά της αγριμονιάς είναι οι τανίνες, οι κουμαρίνες, τα φλαβονοειδή, το αιθέριο έλαιο και οι πολυσακχαρίτες. Η HMPC κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, βάσει της μακροχρόνιας χρήσης του, το αγριμόνιο μπορεί να λαμβάνεται από το στόμα για την ανακούφιση από την ήπια διάρροια ή να χρησιμοποιείται για πλύσεις της στοματικής κοιλότητας με σκοπό την ανακούφιση από ήπιες φλεγμονές του στόματος και του λάρυγγα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για την ανακούφιση από περιορισμένης έκτασης φλεγμονές και την περιποίηση επιφανειακών τραυμάτων του δέρματος.

Φάρμακο φυτικής προέλευσης: Ιουλίου 2015 EMA/HMPC/332849/2015 Επιτροπή Φαρμάκων Φυτικής Προέλευσης (HMPC)

0

Filipendula vulgaris, Moench

Κοινή ονομασία: Φιλιπέντουλα η κοινή, Σπειραια, Dropwort

Οικογένεια: Rosaceae

Συνώνυμα: Filipendula pubescens (DC.) Fourr. - Spiraea filipendula L. - Spiraea gigantea Gand. - Spiraea noeana Gand. - Spiraea pubescens DC. - Spiraea tuberosa Salisb., nom. illeg. - Spiraea vulgaris (Moench) Gray, nom. illeg. - Ulmaria filipendula (L.) Hill

Περιγραφή: Πολυετές, ριζωματώδες φυτό, σχεδόν λείο 30-80 (-100) εκατοστά ύψος. Το ρίζωμα έχει ωοειδής κονδύλους 10-20 χιλιοστά. Ο βλαστός είναι όρθιος, συνήθως απλός ή διακλαδισμένος προς τα πάνω. Τα φύλλα της βάσης επιμήκη πτεροειδή και σχηματίζουν ρόδακα, με 8-25 ζεύγη μικρά πτεροσχιδή, οδοντωτά φυλλάρια, εναλλασσόμενα με μεγαλύτερα. Τα φύλλα του βλαστού είναι προοδευτικά σμικρυνόμενα, νεφροειδή, ακανόνιστα οδοντωτά παράφυλλα. Η ταξιανθία είναι μεγάλη πυκνή φόβη 3-10 εκατοστά. Τα άνθη έχουν συνήθως λευκά ή γαλακτόχρωμα πέταλα και 6-πολυάριθμους στήμονες. Ο καρπός κεφάλιο με 5-15 χνουδωτά αχαίνια, 3-4 χιλιοστά μήκος. Ανθίζει από το Μάιο μέχρι τον Ιούλιο.

Βιότοπος: Αναπτύσσεται σε ξηρά λιβάδια, ηλιόλουστες πλαγιές, στις παρυφές δρόμων, στα ξέφωτα δασών και, κυρίως σε ασβεστολιθικά ή πυριτικά βραχώδη υπόστρωμα από 600 2000 μέτρα.

Εξάπλωση - Καταγωγή: Απαντάται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη (με εξαίρεση τα νησιά της Μεσογείου και τον απώτατο βορρά), τη ΒΔ. Αφρική, Μικρά Ασία, τον Καύκασο, τη Σιβηρία. Εισήχθη στη Βόρεια Αμερική, Αζόρες και τη Ρωσική Primorye.

Πληροφορίες: 

0

Sanguisorba minor, subsp. minor Scop.

 Κοινή ονομασία: Σαγκουϊσόρβο το ελάσσων, Μαυρόφυλλο, Σαγκουισόρβη, Αιματόχορτο, Πιμπρινέλλα, Small Burnet

Οικογένεια: Rosaceae

Συνώνυμα: Poterium maroccanum Batt. - Poterium sanguisorba L. - Poterium anceps Ball - Poterium dictyocarpum Spach, nom. illeg. - Poterium duriaei Spach - Poterium fontanesii Spach, nom. illeg. - Poterium glaucescens Rchb. - Poterium guestphalicum (Rchb.) Boreau - Sanguisorba dictyocarpa T. Durand & Pittier, nom. illeg. - Sanguisorba glaucescens (Rchb.) Ces. - Sanguisorba guestphalica (Rchb.) T. Durand & Pittier - Sanguisorba maroccana (Batt.) Maire - Sanguisorba minor subsp. dictyocarpa (Rouy & E. G. Camus) Cout.

Περιγραφή: Πολυετές ποώδες, ημικρυπτόφυτο με ξυλώδες ρίζωμα και ύψος 20-60 εκατοστά. Ο βλαστός είναι όρθιος, λεπτός, λείος ή γραμμωτός, απλός ή διακλαδισμένος στην κορυφή, μερικές φορές τριχωτός στο κάτω μέρος, συχνά κοκκινωπός. Τα φύλλα της βάση σε ρόδακα, σύνθετα περιττόληκτα, από 3-12 ζεύγη κυκλικών ή ωοειδών φυλλαρίων καρδιοειδή στη βάση τους, με πριονωτές παρυφές. Τα φύλλα του βλαστού είναι λίγα, προοδευτικά προς τα πάνω μικρότερα και με στενότερα φυλλάρια. Η άνω επιφάνεια των φύλλων είναι πράσινη ενώ η κάτω γλαύκα. Τα άνθη είναι επάκρια, και σχηματίζουν ωοειδή - σφαιρική ταξιανθία με βράκτια που ενώνονται μεταξύ τους στην κορυφή των κλάδων. Τα σέπαλα είναι 4 λογχοειδή ωοειδή, πράσινα με ρόδινο ή λευκό περιθώριο. Τα πέταλα λείπουν. Τα άνθη στο πάνω μέρος του κεφαλιού είναι θηλυκά και έχουν φτερωτό ρόδινο ή κόκκινο στίγμα. Τα χαμηλότερα από αυτά είναι αρσενικά με πολλούς κίτρινους προεξέχοντες στήμονες, ενώ στο κεντρικό τμήμα υπάρχουν επίσης μια σειρά από ερμαφρόδιτη άνθη των οποίων στήμονες δεν προεξέχουν από το περιάνθιο. Ο καρπός με 1-3 αχαίνια. Ανθίζει από Μάιο έως Ιούλιο.

Βιότοπος: Απαντάται σε πετρώδεις θέσεις, ξηρά λιβάδια ακαλλιέργητους αγρούς, και παρυφές δρόμων μέχρι το 1300, σπάνια έως 2000 μέτρα.

Εξάπλωση - Καταγωγή: Ευρασιατικό και μεσογειακό είδος, ευρέως διαδεδομένο στην ηπειρωτική Ελλάδα, τα νησιά του Α. Αιγαίου και την Κρήτη. Σε όλες σχεδόν τις περιοχές του κόσμου, αλλά με σημαντικά κενά, μια ήπειρο, μια κλιματική ζώνη.

Πληροφορίες: Στην Ελλάδα αναφέρονται τουλάχιστον 6 taxa του γένους, όπως S. cretica και S. officinalis, ενώ εμφανίζεται και άλλα 3 υποείδη magnolii, balearica και muricata.

0

Geum urbanum, L.

Κοινή ονομασία: Γκέο το αστικό, Καρυοφύλλι, Yellow Avens

Οικογένεια: Rosaceae

Συνώνυμα: Caryophyllata officinalis Moench, nom. illeg. - Caryophyllata urbana (L.) Scop. - Caryophyllata vulgaris Lam., nom. illeg. - Geum hederifolium C. C. Gmel. - Geum hirtum Wahlb. - Geum hyrcanum Fisch. & C. A. Mey. - Geum ibericum Boiss. - Geum klattianum Peterm. - Geum rivale subsp. urbanum (L.) Á. Löve & D. Löve - Geum robustum Schur - Geum roylei F. Bolle - Geum rubifolium Lej. - Geum sordidum Salisb., nom. illeg. - Geum vidalii Sennen non Franch. & Sav. 1878] - Streptilon odoratum Raf., nom. illeg.

Περιγραφή: Πολυετές, ποώδες χνουδωτό φυτό με εύρωστο ρίζωμα που φθάνει σε ύψος τα 60 εκατοστά. Ο βλαστός είναι διακλαδισμένος, όρθιος, με μικρές τρίχες σε όλο το μήκος του. Τα φύλλα της βάσης είναι πτεροειδή, με μεγάλο επάκριο φυλλάριο, ελαφρά οδοντωτά. Τα φύλλα του βλαστού συχνά τρίλοβα, προοδευτικά μικρότερα προς τα πάνω. Τα άνθη κίτρινα με 5 πέταλα, μονήρη με μακριούς ποδίσκους. Έχει χαρακτηριστικό μικρό επικαλύκιο. Ο καρπός αχαίνιο χωρίς ποδίσκο, με τρίχες και μακριούς διατηρημένους αγκιστροειδής στύλους. Ανθίζει από Μάιο και ολόκληρο το καλοκαίρι.

Βιότοπος: Φύεται σε σκιερά μέρη, λιβάδια, ξέφωτα δασών και ορεινά μονοπάτια σε υψόμετρο από 500-2000 μέτρα.

Εξάπλωση - Καταγωγή: Παντού στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Έχει εισαχθεί στην Β. Αμερική και την Αυστραλία.

Πληροφορίες: Στυπτικό φυτό χρησιμοποιείται για λοιμώξεις του πεπτικού συστήματος. Η ρίζα έχει χρώμα βιολετί εσωτερικά και όταν τρίβεται δυνατά, μυρίζει όπως τα γαρύφαλλα. Χρησιμοποιείται ως καρύκευμα αλλά και για τον αρωματισμό μπύρας 

0

Rubus plicatus, Weihe & Nees

 

0

Rosa canina, L.,

Κοινή ονομασία: Aγριοτριανταφυλλιά, Dog Rose

Οικογένεια: Rosaceae. 
Συνώνυμα: Rosa dumetorum Thuill, Rosa montezumae Humb. & Bonpl. ex Thory, Rosa corymbifera Borkh, Rosa coriifolia Fr., Rosa blondaeana Déségl, Rosa vosagiaca N.H.F. Desp., Rosa dumalis Bechst. 
Περιγραφή: Είναι αναρριχόμενος θάμνος με ακανθοφόρους βλαστούς που φτάνει τα 2-4 μέτρα ύψος. Οι άκανθες είναι ισχυροί δρεπανοειδείς πεπλατυσμένα στην βάση, που ξεχωρίζουν από την R. Arvensis. Τα φύλλα είναι σύνθετα με 5-7 φυλλάρια συνήθως λεία. Τα άνθη είναι ρόδινα ή λευκά, μονήρη ή σε μικρές ομάδες. Τα σέπαλα είναι μυτερά και γέρνουν προς τα πίσω. Ο καρπός είναι μεγάλος κόκκινος, πορτοκαλοκόκκινος ελλειπτικός χωρίς τα σέπαλα.
Καταγωγή: 
Εξάπλωση: Έχει μεγάλη εξάπλωση και παρουσιάζει μεγάλη ποικιλομορφία. Ανθίζει Μάιο – Ιούλιο και απαντάται σε όρια δασών και θαμνότοπους σε όλη την Ελλάδα. 
Πληροφορίες: Οι καρποί συλλέγονται από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο. Γνωστό φαρμακευτικό φυτό από την αρχαιότητα κυρίως

0